LEON JOUHAUX FRANCJA NOBEL 1951

Opis

Léon Jouhaux (ur. 1 lipca 1879[1] w Paryżu, zm. 29 kwietnia 1954[1] tamże) – francuski działacz związkowy i jeden z najważniejszych przywódców ruchu pracowniczego we Francji w pierwszej połowie XX wieku[1]. Laureat pokojowej Nagrody Nobla (1951)[1]. W latach 1909–1947 był sekretarzem generalnym Powszechnej Konfederacji Pracy (CGT), reprezentując nurt pragmatyczny i konsekwentnie przeciwstawiając się próbom podporządkowania organizacji rosnącym wpływom komunistów[1]. Po II wojnie światowej był także delegatem w ONZ), a następnie założycielem rozłamowej Powszechnej Konfederacji Pracy-Siła Robotnicza[2]. Bez powodzenia apelował o strajk generalny jako formę protestu przeciwko układowi monachijskiemu. W czasie II wojny światowej był więziony we Francji w latach 1941–1943, a następnie w Niemczech w latach 1943–1945[1]. Po zakończeniu wojny, w obliczu dominacji komunistów w CGT, doprowadził w 1947 do powstania socjalistycznej centrali związkowej CGT–Force Ouvrière. Rozłam ten przyczynił się w okresie powojennym do osłabienia znaczenia ruchu związkowego na francuskiej scenie politycznej i w życiu społecznym. Współzałożyciel Międzynarodowej Organizacji Pracy i Międzynarodowej Konfederacji Wolnych Związków Zawodowych[w innych językach], w latach 1945–1948 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Światowej Federacji Związków Zawodowych. W uznaniu działalności na rzecz dialogu społecznego i pokoju w 1951 otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla[1].