ŁĘCZYCA ŁD POLSKA

Opis

Łęczyca – miasto w centralnej Polsce, w województwie łódzkim, siedziba powiatu łęczyckiego. Leży przy łączącej północ z południem drodze krajowej nr 91. Miasto rozciąga się na pograniczu Niziny Mazowieckiej i Niziny Wielkopolskiej nad Bzurą (lewym dopływem Wisły), a dokładnie przy ujściu doliny Bzury do pradoliny warszawsko-berlińskiej. Łęczyca jest stolicą historycznej ziemi łęczyckiej i ziemi łęczycko-sieradzkiej. Od XI do XIV wieku była stolicą prowincji łęczyckiej i księstwa łęczyckiego. Od XIV do XVIII wieku była stolicą województwa łęczyckiego i powiatu łęczyckiego. Była miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego[3] w starostwie łęczyckim w powiecie łęczyckim w województwie łęczyckim w końcu XVI wieku[4]. Łęczyca uzyskała prawo składu w 1444 roku[5]. Miejsce obrad sejmików ziemskich województwa łęczyckiego od XVI wieku do pierwszej połowy XVIII wieku[6]. Według danych GUS z 31 grudnia 2019 r. miasto liczyło 13 971 mieszkańców[1]. Historia Rynek około 1921 Osobne artykuły: Ziemia łęczycko-sieradzka, Kasztelania łęczycka, Księstwo łęczyckie i Województwo łęczyckie. X–XIII wiek – pierwszy gród łęczycki funkcjonuje w Tumie XI wiek – powstanie w Łęczycy (obecnie miejscowość Tum) opactwa benedyktyńskiego prawdopodobnie z fundacji Kazimierza Odnowiciela lub według tradycji klasztornej przed rokiem 1000 z fundacji św. Wojciecha. Archikolegiata Łęczycka w Tumie jest obecnie sanktuarium św. Wojciecha XI i XII wiek – najważniejszy gród prowincji łęczyckiej; poza Łęczycą, stolicami prowincji w ówczesnej Polsce były takie miasta jak Gniezno, Poznań, Kraków, Sandomierz, Płock, Wrocław[14][15][16][17] 1136 – wymieniona pod nazwą łacińską Lancicia 1138–1144 – gród siedzibą księżnej Salomei, wdowy po Bolesławie Krzywoustym (Łęczyca była wtedy stolicą tzw. oprawy wdowiej) 1149–1161(?) – budowa w Łęczycy (obecnym Tumie), na miejscu rozebranego opactwa benedyktynów, kolegiaty NMP i św. Aleksego, stała się ona miejscem zjazdów książęcych i synodów kościelnych metropolii gnieźnieńskiej, pierwsze polskie sejmy 1180 – zjazd w Łęczycy – potwierdzenie legalności władzy Kazimierza Sprawiedliwego 1264 – wydzielenie księstwa sieradzkiego z księstwa łęczyckiego przed 1267 – nadanie praw miejskich, lokacja miasta na północ od osady na lewym brzegu Bzury lub lokacja Starego Miasta, stolica księstwa łęczyckiego 1352 – Kazimierz Wielki włączył Księstwo Łęczyckie do Polski po śmierci ostatniego księcia łęczyckiego Władysława Dobrzyńskiego XIV w. – stała się siedzibą sądu ziemskiego i grodzkiego[18] 17 lipca 1409 – walny zjazd w Łęczycy uchwalił włączenie się do wojny w razie najazdu Zakonu na Litwę; stąd wyruszyło poselstwo do Malborka 15 grudnia 1433 – rozejm w Łęczycy pomiędzy Polską a Zakonem Krzyżackim XVI w. – rozwój miasta jako ośrodka rzemieślniczo-handlowego, stolica województwa łęczyckiego 1793 – likwidacja województwa łęczyckiego 1793–1806 – pod zaborem pruskim 1794 – rozpoczęcie przez Prusaków budowy fortyfikacji bastionowych wokół miasta 7 listopada 1806 – opuszczenie miasta bez walki przez wojska pruskie 16 listopada 1806 – zajęcie miasta przez oddziały pod dowództwem generała Dąbrowskiego 1807–1815 – w Księstwie Warszawskim 11 maja 1809 – zajęcie miasta przez wojska austriackie od 1815 – w Królestwie Polskim 1815 – urodził się w Łęczycy Bernard Lessmann, wydawca i księgarz, dziadek Bolesława Leśmiana i Jana Brzechwy 1842 – powstanie szpitala św. Mikołaja według projektu Henryka Marconiego 1869–1872 – rabinem łęczyckim był uczony i pisarz Malbim 1914 – walki w ramach bitwy łódzkiej, udział Legionów Piłsudskiego 1919–1975 – miasto siedzibą powiatu w województwie łódzkim 1939 – walki Armii „Poznań” i „Pomorze” z Niemcami – bitwa nad Bzurą; miasto zajęte przez niemiecką 221 Dywizję Piechoty w nocy z 14 na 15 września luty 1941 – utworzenie przez Niemców getta dla ludności żydowskiej[19]; obejmowało część miasta pomiędzy ulicami: Kilińskiego, Więzienną, Kaliską i placem Kościuszki[19]. Przez getto przeszło ok. 3 tys. Żydów[19]. kwiecień 1942 – likwidacja łęczyckiego getta i wywiezienie jego mieszkańców do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem[19]. 1955–1992 – Łęczyckie Zagłębie Rud Żelaza, wydobycie syderytów[20] 1975–1998 – w województwie płockim od 1999 – w województwie łódzkim