ŁASKARZEW MZ POLSKA

Opis

Łaskarzew – miasto w województwie mazowieckim, w powiecie garwolińskim, siedziba gminy wiejskiej Łaskarzew. Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii Podwyższenia Krzyża Świętego oraz dekanatu. Według danych z 31 grudnia 2009 r. miasto miało 4893 mieszkańców. Łaskarzew prawa miejskie otrzymał z rąk króla Władysława Jagiełły w 1418, na prośbę biskupa poznańskiego Andrzeja Łaskarza z Gosławic. Od nazwiska biskupa miasto przyjęło swoją nazwę. W drugiej połowie XVI wieku Łaskarzew był miastem biskupstwa poznańskiego w ziemi stężyckiej województwa sandomierskiego[4]. W drugiej połowie XVIII wieku został wzniesiony z drewna ratusz miejski. Przywilej lokacyjny został potwierdzony w całości przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1786. Od 1795 Łaskarzew znalazł się w zaborze austriackim, w 1797 dobra Łaskarzew zostały przejęte przez rząd i w 1809 sprzedane Błeszczyńskim. W późniejszym czasie Łaskarzew był własnością Rusockich. Od 1809 wchodził w skład Księstwa Warszawskiego, od 1815 – Królestwa Polskiego. Miasto utraciło prawa miejskie w 1870 za udział w powstaniu styczniowym. W 1877 Łaskarzew otrzymał połączenie kolejowe. W latach 20. XX w. z inicjatywy polityka Kazimierza Świtalskiego oraz oddziału lubelskiego Stowarzyszenia Urzędników Skarbowych powstał tu ośrodek wypoczynkowy pracowników skarbowych. Jedna z willi ośrodka (spłonęła w 2014 r.[5]) od nazwiska Świtalskiego przybrała nazwę "Świt". W miejscowości pojawiali się politycy tej miary, co Adam Koc, Bogusław Miedziński, Ignacy Matuszewski czy Janusz Jędrzejewicz[6]. Podczas kampanii wrześniowej w dniach 15-17 września trwały walki o miejscowość. Oddziały niemieckiej Dywizji Pancernej Kempf wraz z elementami 1 Dywizji Piechoty lub SS – Regiment „Deutschland” atakowały z zamiarem zamknięcia okrążenia Warszawy. Po stronie polskiej w walki obronne oprócz elementów 13 Dywizji Piechoty zaangażowała się ludność cywilna. W walkach zginęło 25 żołnierzy polskich, a miejscowość została w dużej mierze zniszczona. Po wejściu do miejscowości, Niemcy zatrzymali przypadkowych mieszkańców - Polaków i Żydów, których następnie rozstrzelano[7]. Zamordowano 54 mieszkańców wsi[8][7]. W czasie okupacji niemieckiej w latach 1941−1942 istniało tu getto, z którego ok. 1,3 tys. osób wywieziono do obozu zagłady w Treblince. W okolicy działały oddziały partyzanckie AK, BCh i NSZ-NOW. W 1944 okolice Łaskarzewa były miejscem koncentracji i przegrupowań wojsk polskich przed przeprawą przez Wisłę na przyczółek warecko-magnuszewski. W latach 1944–45 trwały deportacje przez NKWD członków polskich organizacji niepodległościowych w głąb ZSRR. W 1959 Łaskarzew otrzymał prawa osiedla typu miejskiego. Prawa miejskie odzyskał w 1969. W latach 1975–1998 miasto należało administracyjnie do województwa siedleckiego.