UNESCO ARGENTYNA

Opis

Los Glaciares National Park The Los Glaciares National Park is an area of exceptional natural beauty, with rugged, towering mountains and numerous glacial lakes, including Lake Argentino, which is 160 km long. At its farthest end, three glaciers meet to dump their effluvia into the milky grey glacial water, launching massive igloo icebergs into the lake with thunderous splashes.  Park Narodowy Los Glaciares (hiszp. Parque Nacional Los Glaciares, dosł. „Park Narodowy Lodowców”) – park narodowy w argentyńskiej części Patagonii (prowincja Santa Cruz), założony w 1945 roku i w 1981 roku wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Nazwa Nazwa parku Los Glaciares pochodzi od licznych lodowców (hiszp. glaciar) znajdujących się na jego terenie[1][2]. Historia Park Narodowy Los Glaciares został efektywnie utworzony w 1945 roku na mocy dekretu Nr 9504[2][3], w którym ogłoszono istniejące na tym terenie od 1937 roku rezerwaty przyrody parkami narodowymi[2][4]. Zostało to później potwierdzone ustawowo (ustawa Nr. 13895)[2][a]. W 1981 roku park został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO[1]. Opis Park obejmuje ochroną obszar o powierzchni 726 927 hektarów (7269,27 km²) w południowo-zachodniej części prowincji Santa Cruz przy granicy z Chile[2]. Celem parku jest ochrona krajobrazu lodowców Andów Patagońskich[2], z których wiele zasilanych jest przez Lądolód Patagoński Południowy[1]. Park sąsiaduje z dwoma chilijskimi parkami narodowymi: Torres del Paine i Bernardo O’Higgins[1]. Geografia W obrębie parku znajdują się m.in. lodowce Perito Moreno i Upsala, jeziora polodowcowe (np. Argentino i Viedma) i szczyty powyżej 3 tys. m n.p.m., np. Fitz Roy (3375 m n.p.m.) i Cerro Torre (3133 m n.p.m.)[1][2]. Klimat Park leży w strefie klimatu umiarkowanego zimnego[2]. Latem średnia temperatura wynosi 13,4 °C, a zimą 0,6 °C[2], w wyższych partiach gór średnia temperatura roczna to ok. –3 °C[2]. Średnie opady roczne wynoszą 500 mm na wschodzie i 900 mm na zachodzie[2] – zimą obfite opady śniegu[2]. Flora i fauna Wschodnią część parku porastają lasy i stepy[5]. Występują tu m.in. takie gatunki jak Festuca gracillima czy Mulinum spinosum[2]. W górskich lasach na zachodzie rosną m.in. Nothofagus pumilio i bukan chilijski[2]. Park zamieszkują m.in. huemale chilijskie, pumy i nibylisy andyjskie[2]. Z ptaków można spotkać m.in. kondora wielkiego, aguję wielką, dzięcioła kreskowanego i magelańczyka żółtoskrzydłego[2].     Jesuit Missions of the Guaranis: San Ignacio Mini, Santa Ana, Nuestra Señora de Loreto and Santa Maria Mayor (Argentina), Ruins of Sao Miguel das Missoes (Brazil) The ruins of São Miguel das Missões in Brazil, and those of San Ignacio Miní, Santa Ana, Nuestra Señora de Loreto and Santa María la Mayor in Argentina, lie at the heart of a tropical forest. They are the impressive remains of five Jesuit missions, built in the land of the Guaranis during the 17th and 18th centuries. Each is characterized by a specific layout and a different state of conservation.   Misje jezuickie na obszarach zamieszkałych przez Guaranów: San Ignacio Mini, Santa Ana, Nuestra Seora de Loreto i Santa Maria Mayor (Argentyna), ruiny So Miguel das Missoes (Brazylia)   Iguazu National Park The semicircular waterfall at the heart of this site is some 80 m high and 2,700 m in diameter and is situated on a basaltic line spanning the border between Argentina and Brazil. Made up of many cascades producing vast sprays of water, it is one of the most spectacular waterfalls in the world. The surrounding subtropical rainforest has over 2,000 species of vascular plants and is home to the typical wildlife of the region: tapirs, giant anteaters, howler monkeys, ocelots, jaguars and caymans.   Park Narodowy Iguazú (Parque Nacional Iguazú) – park narodowy w Argentynie, położony na południowym brzegu rzeki Iguaçu. Utworzony został w 1934. W 1984 roku Park Narodowy Iguazú został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Położenie Park Narodowy Iguazú sąsiaduje z brazylijskim Parkiem Narodowym Iguaçu obejmującym leżący w Brazylii północny brzeg tej rzeki. Ochroną objęte są lasy deszczowe otaczające wodospady Iguaçu. wodospady wodospady wodospady wodospady Flora Wśród flory występującej w parku można wyróżnić takie gatunki jak Handroanthus heptaphyllus z rodziny bignoniowatych, Balfourodendron riedelianum z rodziny rutowatych, Chrysophyllum cainito z rodziny sączyńcowatych, Cordia gerascanthus z rodziny ogórecznikowatych, Peltophorum dubium z rodziny brezylkowych, schinus peruwiański z rodziny nanerczowatych czy gatunki mieszańcowe guzmanii z rodziny bromeliowatych[1]. Chrysophyllum cainito Chrysophyllum cainito guzmania guzmania Peltophorum dubium Peltophorum dubium schinus peruwiański schinus peruwiański Handroanthus heptaphyllus Handroanthus heptaphyllus Fauna W parku zaobserwowano takie gatunki ptaków jak Aburria jacuntinga, figlarz flagosterny, amazonka pąsowa, siniaczek paskowany, modrowronka pluszogłowa, dzięcioł hełmiasty, harpia wielka, h